Pastorale brief van de predikanten

Genade, barmhartigheid en vrede zij u van God de Vader en van Christus Jezus onze Heer

Wanneer is een kerkelijke gemeente een echte gemeenschap? Wat is daarvoor nodig? Binnen de theologie is er over deze vragen veel nagedacht en geschreven. Als student kom ik regelmatig met dergelijke gedachten in aanraking. In de lesstof is voor de eredienst op zondag veel aandacht. De rustdag staat centraal.

De aanvliegroute van de theologen die ik lees verschilt, maar zij zijn allen van mening dat in de eredienst de gemeente een gemeenschap rond Jezus Christus wordt. Op zondag kom je samen om het gedeelde geloof in God de Vader, de Zoon en de Geest te vieren. Daar kijk je als groep uit naar de nieuwe werkelijkheid van Zijn Koninkrijk. In dit vieren leren wij om te zien naar elkaar en naar de wereld.

Mijn uitgangspunt werd dan ook: de gemeenschap is een groep mensen die fysiek bij elkaar zijn. Dat idee heeft mij behoorlijk beïnvloed. Totdat opeens op de eerste dag van de week alle kerken gesloten bleven. Ik merkte dat die nieuwe werkelijkheid mij in de war bracht. Het riep een belangrijke vraag op: kan je nog wel spreken van een gemeenschap rond Jezus Christus als wij niet fysiek bij elkaar kunnen komen?

De eerste keer preken voor een lege kerk was een vreemde gewaarwording. Je weet dat er thuis mensen zitten te kijken, maar je kunt hen niet zien. Wat zouden ze denken? Spreken de liederen, gebeden en verkondiging hen aan? Als wij tegenover elkaar zitten, dan kan ik aan de hand van mimiek, houding en gezichtsuitdrukkingen deels afleiden wat de dienst met u doet. Een mooie boodschap laat niet onberoerd. En als er goed meegezongen wordt, dan is dat een signaal dat de liederen goed zijn gekozen.

Tot onze grote verbazing – de predikanten delen deze ervaring – stroomden de reacties na de eerste digitale dienst binnen. En dat houdt gelukkig niet op. Na elke dienst ontvangen wij diverse sms’jes en e-mails. Wij ontvangen zelfs kaarten per post van u! In die berichten geeft u aan waardoor u geraakt bent. Soms door een gedachtegang uit de preek, dan weer een mooi lied, een gebedsintentie of een filmpje van een gemeentelid. U schrijft dat het u hoop geeft. Wij waarderen het ontzettend dat u dat aan ons teruggeeft. Het helpt ons als predikanten te beseffen dat wij niet voor een lege zaal staan. U kijkt of luistert mee. U zit er niet, maar u bent er wel bij.

In de afgelopen week kwam er antwoord op de vraag waar ik zo mee worstel: ben je gemeente als je niet samen kan komen? Een van u schreef dat zij voor haar buren wat dingen regelt op afstand. Als zij dan contact heeft met haar buren per e-mail of telefoon, dan wordt ook de kerkdienst besproken. Toen werd mij duidelijk dat u een gemeenschap blijft. Wat u beleeft aan de dienst, dat blijft niet binnen de muren van de huiskamer. Dat laat u aan anderen weten. Zo ontstaat er een gedeelde ervaring. Het verhaal van hoop wordt aan elkaar en aan anderen verteld. Als dat gebeurt, dan heeft u de eredienst echt met elkaar beleefd en gevierd. U bent en blijft een gemeenschap verzameld rond onze Heer.
Ook in deze corona-tijd.

Wij wensen u Zijn zegen,

Mede namens ds. Anette, ds. Marleen en ds. Rob,
Alex Brinkman (predikant-in-opleiding)

X